Zijn tijd vooruit

Zijn tijd vooruit

Als kind groeide ik op in een gezin zonder broertjes of zusjes, enigs kind dus. Het verhaal dat ik nogal lastig ter wereld kwam schijnt daar de voornaamste rede voor te zijn geweest.

Geboren en getogen in Amsterdam in een extreem koude winter, 1978. Mijn moeder werkte op kantoor. Mijn vader werkte vanaf het moment dat ik mij dingen kan herinneren, bij de KLM op Schiphol. Ik weet nog dat mijn vader altijd vol zat met ideeen over van alles en nog wat. Dat hij goed kon tekenen, schilderen en behoorlijk creatief was. Was…hij is in 2011 overleden aan kanker.😥


Mijn vader was altijd bezig met het opzetten van dingen naast zijn werk. Terug kijkend was hij nooit gelukkig werkend voor een baas. Ik weet bijvoorbeeld nog goed dat hij ook best lang thuis zat met een burn-out en ondertussen maar door ging met schilderen in de hoop daar een boterham mee te kunnen verdienen. Een adviesburo opzetten is hij ook nog mee bezig geweest, helaas zonder resultaat.

Terwijl ik opgroeide en naar het voortgezet onderwijs ging hield mijn vader zich ineens, voor mijn gevoel dan, bezig met diverse ontvoeringen en verdwijningen die er in die jaren speelde. De ontvoering van onder andere Heineken, de verdwijning van Nikki Verstappen…. Uren was hij bezig met het opschrijven van dingen en het maken van tekeningen. Hij kreeg “dingen door”, scheen te weten waar de vermiste personen te vinden waren en wist aanwijzingen te benoemen. Er was alleen niemand die er iets mee wilde doen. Toen ik mijn rijbewijs had gehaald op m’n 18e ben ik wel eens met hem aan het rijden geweest. Naar een bos, daar zouden aanwijzingen te vinden zijn.

Inmiddels wist ik wel dat mijn vader, zoals ze het toen noemde, paranormaal begaafd was. Eerst wist ik niet wat ik er mee aan moest, mijn vader was anders dan al die andere vaders, mensen wisten niet wat ze van hem moesten denken en daardoor ik soms ook niet. De twijfel die ik had over wat hij allemaal deed en “dacht” verdween toch wel toen we tijdens een van de wandelingen door een bos uitkwamen op een plek waar hij ineens een pantykous, kleding stuk en schoolschrift tesamen met een paar piketpalen uit de grond haalde.

Nog wat later, hij was inmiddels volledig afgekeurd, was hij bezig met het opzetten van zijn eigen praktijk 👉 Paranormaal genezer. Onder andere voetreflex, readings en magnetiseren was wat hij deed. Je moet je echter indenken dat het toen eind jaren 90 was.

Vandaag stonden er horden mensen in de vries kou, voor dag en dauw een volle bloed maan te aanschouwen waar mensen nu van beseffen dat deze invloed heeft op hun doen en laten. Mensen lezen de Happinez en houden zich bezig met mediteren, yoga en in elk dorp is wel een magnetiseur te vinden.

 

Nogmaals mijn vader probeerde zijn praktijk op te zetten eind jaren 90. Hij was te vroeg, mensen waren er nog niet klaar voor. Hij had wel een aantal vaste klanten maar het heeft nooit mogen uitgroeien tot dat wat hij voor ogen had. Hij was zijn tijd vooruit.

Jaren geleden kwam ik er al achter dat ik de creativiteit van mijn vader heb. Tekenen, als ik er de tijd voor neem, kan ik best aardig. Jaren heeft mijn passie ook gelegen in het scrapbooking. Bezig zijn met foto’s papier, inkt, stickers en legio ander creatief materiaal. Ik mocht zelfs een aantal keer naar het buitenland om daar workshops te geven, iets wat ik super leuk vond om te doen.

Dat ik ook wel eens andere talenten van mijn vader kon hebben stond ik eigenlijk nooit zo bij stil. Voelen deed ik slecht, na slechte ervaringen had ik mijzelf aangeleerd gevoels zo veel mogelijk buiten te sluiten. Als ik mij slecht voelde ging ik er nooit van uit dat deze gevoelens misschien wel eens van iemand anders konden zijn.

Toen ik, net als mijn vader, thuis kwam te zitten met een fikse burnout wist ik dat er dingen moesten gaan veranderen. Dat er ook iets met gevoelens en het verwerken en uberhaupt weer leren voelen moest gebeuren was duidelijk. Terwijl ik hier mee doende was kwamen er ineens cursussen op mijn pad op het energetisch vlak (paranormaal is een lang vergeten woord). Eerst krabbelde ik me nog achter mijn oren, dat is toch niks voor mij? Iets zei me echter dat ik het toch moest doen.

Na het inschrijven en al voor de cursus uberhaupt begon leken dingen in een stroomversnelling te gaan. Ik had me blijkbaar open gesteld en ik kreeg ineens “dingen door” 🤔. Ik voelde dingen waarvan ik me nu ineens bewust was dat het niet mijn eigen maar de energie van een ander was. Ik hoorde en wist dingen waarvan ik zeker wist dat ik ze niet zelf aan het verzinnen was.

Nu ben ik een aantal cursussen en ontwikkelingen verder en sta ik, net als mijn vader toen, op het punt dat ik mijn voldoening niet meer haal in het werk wat ik doe. Maar wat dan? Binnen de Inspiratie gaan voor dat wat ik eigenlijk wil maar nog niet zo goed durf? Mijn vader is het niet gelukt. Is het nu wel de tijd?

Na een paar slapelozen nachten waarin ideeen afgewisseld werden door “maar wat als” gedachten ben ik er wel uit. Ik ga dat doen wat mijn vader helaas niet was gegeven. Ik ga mensen helpen en bijstaan – 👉 De Inspiratie krijgt buiten een dagbesteding voor jongeren welke Helene voornamelijk zal leiden ook een energetische praktijk. Een praktijk waarin jij voorop staat. Waarin je ondersteuning kan vinden in het krijgen van inzichten, in het ontwikkelen van jezelf en waar je handvatten vind om in je eigen kracht te komen staan.

Ik ben ik en ik ben de Inspiratie.

Liefs,
Natasja

 

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

stuur ons een WhatsApp